وعده تو خالی

این روز ها خیلی بیشتر از گذشته اهمیت زمان را درک می کنم ولی با ترس.

ترسیده ام از این که زمان دیگر رفته و من دیگر نمی توانم به گذشته برگردم.

گذشته ای که شعار می دادم هنوز وقت دارم و می تونم به موفقیت برسم.

نمی دانستم باید از زندگی لذت ببرم ،یه یکسال با ترس و امید بی فایده.

چرا در خیال غلط می خوردم و به آینده ای روشن چشم می پوشیدم؟

دیگر از خودم بدم میاد چون هنوز غرق در خیالم که فردای روشن می آید.

آیا کارم به آخر رسیده و دیگر دست خودم نیست.نمی دانم؟

ولی خوب می دانم دیگر فرصتی نیست و اگه الان شروع نکنم،آینده حسرت و اشکش را خواهم ریخت.

دوست دارم بگویم "می توانم"ولی نمی توانم دیگر به خودم وعده تو خالی دهم.